Σίγουρα δεν είναι σφάλμα κανενός, ούτε μιας Κυβέρνησης, αν ξεσπάσει ένας σεισμός μες στην καρδιά της νύχτας και ισοπεδώσει μια ολόκληρη περιοχή που ήδη βρίσκεται καταγεγραμμένη στους σεισμικούς χάρτες του φόβου, προκαλώντας μια επώδυνη αλυσίδα από ερείπια, νεκρούς και τραυματίες. Όταν η αστάθεια του εδάφους συνδυάζεται δυστυχώς με τη βία της φύσης, η καταστροφή γίνεται ασταμάτητη και ο άνθρωπος δεν μπορεί να παραιτηθεί από τη μοίρα του ...
Όμως ...
Μια Κυβέρνηση, είναι αναγκαίο και στο καθήκον της, να λαμβάνει μέτρα έκτακτης ανάγκης, να περιθάλπει τα θύματα, να βοηθά με κάθε τρόπο τους επιζώντες για την ανάκτηση το ταχύτερο δυνατό μιας φυσιολογικής ζωής και να εγγυάται την αξιοπρέπεια όλων ...
Μια Κυβέρνηση, σίγουρα θα πρέπει να δύναται να συμβάλλει, ώστε κάθε πολιτική διαμάχη να τίθεται στο περιθώριο και να μπορεί να επικεντρώνει τις δυνάμεις όλων σε μια κοινή προσπάθεια αλληλεγγύης ...
Μια Κυβέρνηση, αμέσως μετά από μια καταστροφή, θα πρέπει να καταρτά τον κατάλογο της ευθύνης, όχι μόνο για να διαπιστώνει ότι είχε γίνει πραγματικά αυτό που θα έπρεπε να γίνει για να αποφευχθεί μια καταστροφή μεγάλης έκτασης, αλλά και για να αποτρέπει στο μέλλον την επανάληψη ή τουλάχιστον για να μειώνει τις απώλειες ...
Οι μαρτυρίες των παθόντων ένα χρόνο μετά, κάθε άλλο παρά θετικό πρόσημο απονέμουν στην γείτονα ιταλική Κυβέρνηση ...
"Il saggio è uno scritto critico in prosa • Το δοκίμιο είναι μια κριτική γραμμένη σε πεζό λόγο"
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιταλία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιταλία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Κυριακή 11 Απριλίου 2010
Παρασκευή 12 Μαρτίου 2010
Ο Ελληνικός Γρίφος …
Ο Γιώργος Παπανδρέου ζητά από τον Λευκό Οίκο πυγμή κατά της «νομισματικής κερδοσκοπίας», ενώ ο Υπουργός Οικονομίας διαπραγματεύεται παρασκηνιακά με το ΔΝΤ για να διασφαλίσει τουλάχιστον 10 δισεκατομμύρια δολάρια και να εκτονωθεί η πίεση των αγορών, διαπιστώνοντας παράλληλα ότι βρίσκεται μπροστά στο εμπόδιο της διαφωνίας μεταξύ Strauss-Kahn και Sarkozy.
Η επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού στην Ουάσινγκτον φέρνει στο φως τόσο τη στρατηγική της Αθήνας για να ξεφύγει από τα δόντια της κρίσης του ελλείμματος όσο και στην ύπαρξη πρόδηλων διαφωνιών μεταξύ Παρισιού και του ΔΝΤ για τη λήψη αποφάσεων. Η περιγραφή της ελληνικής προσέγγισης είναι αυτό που συνέβη στο Λευκό Οίκο και στην έδρα του ΔΝΤ.
Ο Παπανδρέου εκμεταλλεύεται τη συνάντηση με τον Μπαράκ Ομπάμα στο Οβάλ Γραφείο για να αντιπαραθέσει τους κερδοσκόπους με κοινούς «εμπρηστές», ζητώντας παράλληλα την ισχυρή δέσμευση των ΗΠΑ να «δράσουν από κοινού με την ΕΕ στην αύξηση των κανόνων σχετικά με τις αγορές και να αποφεύγουν τους δόλιους εμπρησμούς».
Η αναφορά είναι για τα αμοιβαία κεφάλαια υψηλού κινδύνου που κερδοσκόπησαν σε βάρος της Ελλάδας και για τα οποία διερευνά η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ: «Δεν πρέπει να επιτρέψουμε να κάνουν ασφάλιση πυρός για τα σπίτια των γειτόνων και στη συνέχεια να βάζουν φωτιά για να εισπράξουν το ασφάλιστρο», είπε ο πρωθυπουργός.
Το αίτημα στον Ομπάμα αποτελεί στρατηγική δέσμευση για την οικονομική σταθερότητα όχι μόνο της Ελλάδας αλλά «της Ευρώπης και του ευρώ», γιατί «είναι για το συμφέρον της Αμερικής» εφόσον «ένα αδύναμο ευρώ θα αυξήσει το δολάριο με αποτέλεσμα την αποδυνάμωση του εμπορικού ισοζυγίου των ΗΠΑ».
Αν ο Παπανδρέου κοιτάζει μακριά στο μέλλον είναι διότι για το άμεσο σκέπτεται ο υπουργός Οικονομίας, Γιώργος Παπακωνσταντίνου, ο οποίος εισήλθε (La Stampa) στο νούμερο 700 της 19ης Οδού για να πει στους ανώτερους αξιωματούχους του ΔΝΤ ότι η Αθήνα έχει ανάγκη να λάβει γρήγορα - εντός 40 ημερών - τουλάχιστον 10 δισεκατομμύρια δολάρια χρηματοδότησης, προκειμένου να στείλει ένα «μήνυμα στις αγορές» για να ανακουφίσει την πίεση που εκτίναξε στο 6,5% τους τόκους που καταβάλλονται στους πιστωτές.
Αυτή τη στιγμή η Αθήνα χρειάζεται συνολικά 40 δισεκατομμύρια περίπου, αλλά πιστεύει ότι ένα τέτοιο βήμα του ΔΝΤ θα είχε θετικό αντίκτυπο, μειώνοντας σημαντικά την πίεση ακόμα και στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Παπακωνσταντίνου συνάντησε τον Arrigo Sadun, τον Ιταλό διευθυντή του ΔΝΤ, που αντιπροσωπεύει και την Αθήνα, δείχνοντας προσοχή στην πρόταση του Υπουργού Tremonti για τη δημιουργία ενός «Ταμείου Διάσωσης» αποτελούμενο από το ΔΝΤ, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τα Κράτη Μέλη.
Όμως, οι ελληνικές πιέσεις για να διασφαλισθεί από το ΔΝΤ μια ταχεία εγγύηση συγκρούονται με τις εντάσεις μεταξύ του εκτελεστικού διευθυντή, Dominique Strauss-Kahn, και του Γάλλου Προέδρου Nicolas Sarkozy.
Την παραμονή της άφιξης του κ. Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου στην Ουάσιγκτον ο Strauss-Kahn σοφά επέλεξε να «πάει σε αποστολή στην Αφρική» ώστε να μην είναι υποχρεωμένος να σχολιάσει τη συνεχιζόμενη σύγκρουση: ενώ λοιπόν αυτός βλέπει με καλό μάτι ένα ρόλο του ΔΝΤ για την επίλυση της Ελληνικής κρίσης το Παρίσι έχει εντελώς διαφορετική άποψη, υποστηρίζοντας την ανάγκη για οικονομική ενίσχυση της Αθήνας μόνο μέσω της Ευρωζώνης.
Η διαφορά έγκειται στο γεγονός ότι ενώ ο Strauss-Kahn επιδιώκει να βελτιώσει την εικόνα του προφίλ του ΔΝΤ όσον αφορά τη σταθεροποίηση της παγκόσμιας οικονομίας, ο Sarkozy αποσκοπεί πρωτίστως στην προστασία των συμφερόντων των εγχώριων τραπεζών, των πλέον εκτεθειμένων θα έλεγα μαζί με τις γερμανικές, σε χορηγημένα δάνεια στην Ελλάδα.
Περιπλέκοντας το σενάριο υπάρχει κίνδυνος η αντιπολίτευση του Sarkozy να οδηγήσει σε διαίρεση του ευρωπαϊκού τμήματος στο ΔΝΤ - η οποία κατέχει περίπου το ένα τρίτο των μετοχών - με αποτέλεσμα την αδυναμία ικανότητας ελιγμού του εκτελεστικού διευθυντή.
Επομένως να μη μας προκαλέσει έκπληξη, εάν στη συνάντηση Παπανδρέου και Χίλαρυ Κλίντον στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ έχει συζητηθεί - σύμφωνα με διπλωματικές πηγές στην Ουάσιγκτον - ιδίως «ο ρόλος της Γαλλίας». Ειδικότερα ενόψει της άφιξης του Sarkozy στο Λευκό Οίκο, στις 30 Μαρτίου στη συνέχεια της Συνόδου Κορυφής, η οποία θα έχει στην ημερήσια διάταξη όχι μόνο το Ιράν, το ΝΑΤΟ και το Αφγανιστάν, αλλά και τη λύση του Ελληνικού Γρίφου.
Η επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού στην Ουάσινγκτον φέρνει στο φως τόσο τη στρατηγική της Αθήνας για να ξεφύγει από τα δόντια της κρίσης του ελλείμματος όσο και στην ύπαρξη πρόδηλων διαφωνιών μεταξύ Παρισιού και του ΔΝΤ για τη λήψη αποφάσεων. Η περιγραφή της ελληνικής προσέγγισης είναι αυτό που συνέβη στο Λευκό Οίκο και στην έδρα του ΔΝΤ.
Ο Παπανδρέου εκμεταλλεύεται τη συνάντηση με τον Μπαράκ Ομπάμα στο Οβάλ Γραφείο για να αντιπαραθέσει τους κερδοσκόπους με κοινούς «εμπρηστές», ζητώντας παράλληλα την ισχυρή δέσμευση των ΗΠΑ να «δράσουν από κοινού με την ΕΕ στην αύξηση των κανόνων σχετικά με τις αγορές και να αποφεύγουν τους δόλιους εμπρησμούς».
Η αναφορά είναι για τα αμοιβαία κεφάλαια υψηλού κινδύνου που κερδοσκόπησαν σε βάρος της Ελλάδας και για τα οποία διερευνά η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ: «Δεν πρέπει να επιτρέψουμε να κάνουν ασφάλιση πυρός για τα σπίτια των γειτόνων και στη συνέχεια να βάζουν φωτιά για να εισπράξουν το ασφάλιστρο», είπε ο πρωθυπουργός.
Το αίτημα στον Ομπάμα αποτελεί στρατηγική δέσμευση για την οικονομική σταθερότητα όχι μόνο της Ελλάδας αλλά «της Ευρώπης και του ευρώ», γιατί «είναι για το συμφέρον της Αμερικής» εφόσον «ένα αδύναμο ευρώ θα αυξήσει το δολάριο με αποτέλεσμα την αποδυνάμωση του εμπορικού ισοζυγίου των ΗΠΑ».
Αν ο Παπανδρέου κοιτάζει μακριά στο μέλλον είναι διότι για το άμεσο σκέπτεται ο υπουργός Οικονομίας, Γιώργος Παπακωνσταντίνου, ο οποίος εισήλθε (La Stampa) στο νούμερο 700 της 19ης Οδού για να πει στους ανώτερους αξιωματούχους του ΔΝΤ ότι η Αθήνα έχει ανάγκη να λάβει γρήγορα - εντός 40 ημερών - τουλάχιστον 10 δισεκατομμύρια δολάρια χρηματοδότησης, προκειμένου να στείλει ένα «μήνυμα στις αγορές» για να ανακουφίσει την πίεση που εκτίναξε στο 6,5% τους τόκους που καταβάλλονται στους πιστωτές.
Αυτή τη στιγμή η Αθήνα χρειάζεται συνολικά 40 δισεκατομμύρια περίπου, αλλά πιστεύει ότι ένα τέτοιο βήμα του ΔΝΤ θα είχε θετικό αντίκτυπο, μειώνοντας σημαντικά την πίεση ακόμα και στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Παπακωνσταντίνου συνάντησε τον Arrigo Sadun, τον Ιταλό διευθυντή του ΔΝΤ, που αντιπροσωπεύει και την Αθήνα, δείχνοντας προσοχή στην πρόταση του Υπουργού Tremonti για τη δημιουργία ενός «Ταμείου Διάσωσης» αποτελούμενο από το ΔΝΤ, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τα Κράτη Μέλη.
Όμως, οι ελληνικές πιέσεις για να διασφαλισθεί από το ΔΝΤ μια ταχεία εγγύηση συγκρούονται με τις εντάσεις μεταξύ του εκτελεστικού διευθυντή, Dominique Strauss-Kahn, και του Γάλλου Προέδρου Nicolas Sarkozy.
Την παραμονή της άφιξης του κ. Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου στην Ουάσιγκτον ο Strauss-Kahn σοφά επέλεξε να «πάει σε αποστολή στην Αφρική» ώστε να μην είναι υποχρεωμένος να σχολιάσει τη συνεχιζόμενη σύγκρουση: ενώ λοιπόν αυτός βλέπει με καλό μάτι ένα ρόλο του ΔΝΤ για την επίλυση της Ελληνικής κρίσης το Παρίσι έχει εντελώς διαφορετική άποψη, υποστηρίζοντας την ανάγκη για οικονομική ενίσχυση της Αθήνας μόνο μέσω της Ευρωζώνης.
Η διαφορά έγκειται στο γεγονός ότι ενώ ο Strauss-Kahn επιδιώκει να βελτιώσει την εικόνα του προφίλ του ΔΝΤ όσον αφορά τη σταθεροποίηση της παγκόσμιας οικονομίας, ο Sarkozy αποσκοπεί πρωτίστως στην προστασία των συμφερόντων των εγχώριων τραπεζών, των πλέον εκτεθειμένων θα έλεγα μαζί με τις γερμανικές, σε χορηγημένα δάνεια στην Ελλάδα.
Περιπλέκοντας το σενάριο υπάρχει κίνδυνος η αντιπολίτευση του Sarkozy να οδηγήσει σε διαίρεση του ευρωπαϊκού τμήματος στο ΔΝΤ - η οποία κατέχει περίπου το ένα τρίτο των μετοχών - με αποτέλεσμα την αδυναμία ικανότητας ελιγμού του εκτελεστικού διευθυντή.
Επομένως να μη μας προκαλέσει έκπληξη, εάν στη συνάντηση Παπανδρέου και Χίλαρυ Κλίντον στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ έχει συζητηθεί - σύμφωνα με διπλωματικές πηγές στην Ουάσιγκτον - ιδίως «ο ρόλος της Γαλλίας». Ειδικότερα ενόψει της άφιξης του Sarkozy στο Λευκό Οίκο, στις 30 Μαρτίου στη συνέχεια της Συνόδου Κορυφής, η οποία θα έχει στην ημερήσια διάταξη όχι μόνο το Ιράν, το ΝΑΤΟ και το Αφγανιστάν, αλλά και τη λύση του Ελληνικού Γρίφου.
Τετάρτη 10 Μαρτίου 2010
Η Κρίση Στο Μικρόφωνο …
Ξεκινώ με έναν πρόλογο που το βάρος των λέξεων μου θυμίζει τις εποχές που κυνηγούσα την είδηση σε ταλαιπωρημένες χώρες και σφαίρες αδέσποτες, ναι κάπως έτσι:
Απόψε Εισβάλουμε Σε Μια Ορθάνοιχτη Πόρτα ...
Το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών αυξάνεται όλο και περισσότερο, και θα συνεχίσει με την ίδια τάση και στο μέλλον.
Η ψαλίδα συνεχίζει να διευρύνετε από τα μέσα της δεκαετίας του '80, και παρά τις επενδύσεις στην κοινωνική προστασία, η διαφορά δεν μειώνεται.
Το ιταλικό παράδειγμα είναι χαρακτηριστικό. Μεταξύ των τριάντα χωρών που συγκεντρώθηκαν κάτω από την ομπρέλα του ΟΟΣΑ (την οργάνωση των λεγόμενων ανεπτυγμένων χωρών), η Ιταλία είναι στην έκτη θέση για το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών.
Ο παράγοντας που μπλοκάρει τη χώρα, είναι η ανύπαρκτη κοινωνική κινητικότητα (από τις χαμηλότερες στην Ευρώπη, μαζί με τη Μεγάλη Βρετανία).
Τα παιδιά είναι «καταδικασμένα», έτσι λένε τα στατιστικά στοιχεία, να συνεχίζουν τη δουλειά των γονιών τους, ή καλύτερα, να κερδίζουν τον ίδιο μισθό.
Βρισκόμαστε δηλαδή μπροστά σε ένα είδος μεσαιωνικού εισοδήματος, όχι επαγγέλματος.
Το να επεξεργαζόμαστε το φορολογικό, όπως αναφέρει ο Αλμούνια (και που δεν εξηγεί σε βάθος τι εννοεί), μπορεί να είναι χρήσιμο στο να δώσει πνοή στα οικονομικά ενός νοικοκυριού; Να υποθέσουμε ότι είναι μια διαρθρωτική μεταρρύθμιση;
Και ενώ συνεχίζετε η συζήτηση για την μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος, η Ιταλία είναι η δεύτερη ευρωπαϊκή χώρα με την ανεργία των νέων να φθάνει το 26,8%, πίσω από την Ισπανία.
Αυτά είναι προβλήματα που μπορεί να γίνουν εφιάλτες, πολύ χειρότεροι από τον φόβο μιας πτώχευσης της Αθήνας.
Η περίπτωση της Ελλάδας δεν είναι η μόνη. Η ανάπτυξη εξακολουθεί να είναι κάτω από το μηδέν σε πολλές περιοχές της Ευρώπης, και παρόλα αυτά η Ευρώπη επεξεργάζεται το ...φορολογικό. Υπάρχουν τεράστιες αστάθειες στην Ευρωζώνη.
Το πιο σοβαρό έλλειμμα που έχουμε σήμερα στην Ευρώπη είναι η έλλειψη ιδανικών και θέλησης.
Βρισκόμαστε στην αναζήτηση του χαμένου χρόνου;
Θα το δείξει ο καιρός ... αλλά σίγουρο είναι ότι: «το μόνο αληθινό ταξίδι ... είναι να αλλάξουμε τρόπο αντιμετώπισης των πραγμάτων».
Δεν πρέπει να χάσουμε άλλο χρόνο ...
Απόψε Εισβάλουμε Σε Μια Ορθάνοιχτη Πόρτα ...
Το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών αυξάνεται όλο και περισσότερο, και θα συνεχίσει με την ίδια τάση και στο μέλλον.
Η ψαλίδα συνεχίζει να διευρύνετε από τα μέσα της δεκαετίας του '80, και παρά τις επενδύσεις στην κοινωνική προστασία, η διαφορά δεν μειώνεται.
Το ιταλικό παράδειγμα είναι χαρακτηριστικό. Μεταξύ των τριάντα χωρών που συγκεντρώθηκαν κάτω από την ομπρέλα του ΟΟΣΑ (την οργάνωση των λεγόμενων ανεπτυγμένων χωρών), η Ιταλία είναι στην έκτη θέση για το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών.
Ο παράγοντας που μπλοκάρει τη χώρα, είναι η ανύπαρκτη κοινωνική κινητικότητα (από τις χαμηλότερες στην Ευρώπη, μαζί με τη Μεγάλη Βρετανία).
Τα παιδιά είναι «καταδικασμένα», έτσι λένε τα στατιστικά στοιχεία, να συνεχίζουν τη δουλειά των γονιών τους, ή καλύτερα, να κερδίζουν τον ίδιο μισθό.
Βρισκόμαστε δηλαδή μπροστά σε ένα είδος μεσαιωνικού εισοδήματος, όχι επαγγέλματος.
Το να επεξεργαζόμαστε το φορολογικό, όπως αναφέρει ο Αλμούνια (και που δεν εξηγεί σε βάθος τι εννοεί), μπορεί να είναι χρήσιμο στο να δώσει πνοή στα οικονομικά ενός νοικοκυριού; Να υποθέσουμε ότι είναι μια διαρθρωτική μεταρρύθμιση;
Και ενώ συνεχίζετε η συζήτηση για την μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος, η Ιταλία είναι η δεύτερη ευρωπαϊκή χώρα με την ανεργία των νέων να φθάνει το 26,8%, πίσω από την Ισπανία.
Αυτά είναι προβλήματα που μπορεί να γίνουν εφιάλτες, πολύ χειρότεροι από τον φόβο μιας πτώχευσης της Αθήνας.
Η περίπτωση της Ελλάδας δεν είναι η μόνη. Η ανάπτυξη εξακολουθεί να είναι κάτω από το μηδέν σε πολλές περιοχές της Ευρώπης, και παρόλα αυτά η Ευρώπη επεξεργάζεται το ...φορολογικό. Υπάρχουν τεράστιες αστάθειες στην Ευρωζώνη.
Το πιο σοβαρό έλλειμμα που έχουμε σήμερα στην Ευρώπη είναι η έλλειψη ιδανικών και θέλησης.
Βρισκόμαστε στην αναζήτηση του χαμένου χρόνου;
Θα το δείξει ο καιρός ... αλλά σίγουρο είναι ότι: «το μόνο αληθινό ταξίδι ... είναι να αλλάξουμε τρόπο αντιμετώπισης των πραγμάτων».
Δεν πρέπει να χάσουμε άλλο χρόνο ...
Τετάρτη 3 Φεβρουαρίου 2010
«Αποδέξου Και Σώσε Τη Λευκή Φυλή» …
Η έναρξη των αιτήσεων εγγραφής ξεκίνησε μέσω του Διαδικτύου με φρενιασμένα συνθήματα ...
Στόχοι της «μάχης» είναι οι μαύροι, οι μετανάστες, οι ομοφυλόφιλοι, οι Εβραίοι ...
Κου Κλουξ Κλαν στην Ιταλία, η τελευταία τρέλα ...
«Ας ξαναπάρουμε πίσω εκείνο που μας έχει αφαιρεθεί και ας δώσουμε στα παιδιά μας το μέλλον που τους αξίζει» ...
Η Υπουργός Mara Carfagna δηλώνει: «Μια επικίνδυνη φάρσα. Τέλος στα απολίτιστα μηνύματα του δικτύου» ...
Εξαπολύουν μια «έκκληση» στην Ιταλία στον οιονδήποτε θέλει να υπερασπιστεί «τη λευκή φυλή», επειδή «ο λευκός άνθρωπος δεν είναι ελεύθερος να ασκήσει την εξουσία του στα εδάφη και τα έθνη του». Η σκιά της Κου Κλουξ Κλαν (ΚΚΚ), η οποία, στην Αμερική, συγκεντρώνει ξενοφοβικούς και ρατσιστές κρυμμένους πίσω από την παραδοσιακή λευκή ή χρωματιστή κουκούλα, απλώνεται και στη γειτονική χώρα, όπου ιδρύθηκε ένα «Βασίλειο της Ιταλίας». Εμψυχωτές του, είναι η δράση των «United Northern and Southern Knights of the KKK» (το ακρωνύμιο είναι UNSK), το πιο σημαντικό αμερικανικό τμήμα της Κου Κλουξ Κλαν, με έδρα το Fraser, του Michigan. Μια «επικίνδυνη φάρσα», την προσδιορίζει η Υπουργός Ίσων Ευκαιριών Mara Carfagna, ειδικά εάν το ρατσιστικό μήνυμα έχει αναρτηθεί στο διαδίκτυο και μπορεί να καταστεί προσιτό στους νεότερους.
Ήδη το 2007, η KKK έκανε τα πρώτα της βήματα στην Ευρώπη, με το πρώτο «Επίσημο Βασίλειο». Μετά από μια σειρά διαφορών στο εσωτερικό του κινήματος, η οργάνωση διαλύθηκε. Τότε ήταν που τα μέλη, κυρίως Ιταλοί και Γερμανοί, στράφηκαν προς τους «United Northern and Southern Knights» (που δημιουργήθηκαν το 2005 με πρωτοβουλία ενός μέλους εγγεγραμμένου στους ΚΚΚ), ζητώντας να ενταχθούν στις κατευθυντήριες εντολές τους. «Μετά από μια σύντομη διαπραγμάτευση, σε ένα ιταλικό φόρουμ των νεοναζί που τους προσκαλεί για να τους τιμήσει, αποφασίστηκε να δημιουργηθεί μια παράλληλη ευρωπαϊκή και αδελφική «οικογένεια» σε αυτή την αμερικανική. Αυτή η διαδικασία επικυρώθηκε επίσημα και αναγνωρίσθηκε σε ολόκληρο τον κόσμο τον Αύγουστο του 2008».
Μέχρι σήμερα, εκτός από τις έδρες σε 29 πολιτείες των ΗΠΑ και το Iταλικό Bασίλειο, υπάρχει ένα γερμανικό, ένα στο Βέλγιο και ένα στο Ηνωμένο Βασίλειο. Παρ' όλα αυτά, προειδοποίησαν, «ελπίζουμε να διευρυνθούμε περαιτέρω τους επόμενους μήνες». Ο Ευρωπαϊκός συντονισμός έχει ανατεθεί σε αυτό που ονομάζεται γερμανικό «Ράιχ». Το κάθε «Bασίλειο» είναι αυτόνομο, αλλά ανταποκρίνεται στον ευρωπαϊκό συντονισμό, ο οποίος με τη σειρά του αναφέρεται στη μητρική εταιρεία στο Μίτσιγκαν. Το 2009, πραγματοποιήθηκαν δύο «Σύνοδοι Κορυφής» μεταξύ της ευρωπαϊκής και αμερικανικής ηγεσίας.
Η ηλεκτρονική διεύθυνση του ιταλικού τμήματος, ανακοινώνει «την έναρξη των εγγραφών» και απευθύνει έκκληση να προσχωρήσουν στο κίνημα: «Αν είσθε άνδρες ή γυναίκες λευκοί πατριώτες και αισθάνεστε ότι θέλετε να δεσμευτείτε για τη γενιά σας και τις μελλοντικές γενιές, εάν κουραστήκατε να βλέπετε τους απογόνους μας, τα δικαιώματά μας και το μέλλον μας να ποδοπατιούνται και να πετιούνται, αν θέλετε να σταματήσετε αυτό το μακελειό, θα χαρούμε να σας έχουμε μαζί μας και να σας ακούσουμε. Μπορείτε να συμμετάσχετε στον αγώνα και να σώσετε τα δικαιώματά σας ως λευκοί πολίτες και χριστιανοί. Ας επαναφέρουμε αυτό που μας έχει αφαιρεθεί και ας δώσουμε στα παιδιά μας το μέλλον που τους αξίζει».
Για την εγγραφή πρέπει να συμπληρωθεί ένα έντυπο, επισυνάπτοντας έγχρωμη φωτογραφία και ένα αντίγραφο ταυτότητας: η επίσημη αποδοχή θα έρθει μετά το πέρασμα μιας δοκιμαστικής περιόδου παρακολούθησης 12 μηνών. Κατά την εγγραφή, δίνεται στους εγγεγραμμένους το «βιβλίο της δοκιμαστικής περιόδου».
Η φιλοσοφία αντιγράφει πιστά αυτή των ρατσιστών «αδελφών» της Αμερικής: αγώνα και σύγκρουση με τους «μαύρους, τους μετανάστες, τους ομοφυλόφιλους», αλλά και τους «Εβραίους» για να δοθεί ζωή σε ένα κράτος «λευκό και χριστιανικό». Στους Εβραίους, για παράδειγμα, απαγορεύεται αυστηρά η εγγραφή στο κίνημα, επειδή οι «Klansmen» (όπως ονομάζονται τα μέλη), είναι «Μόνο Λευκοί Χριστιανοί». «Είμαστε πιστοί στις αρχές της Κου Κλουξ Κλαν, που ιδρύθηκε το 1865», λένε στο ιταλικό τμήμα των blogs τους, και μιλούν για μια «Ιερή Αποστολή». Μια αποστολή μπορεί να συνοψιστεί ως εξής: «Ο αγώνας για τη φυλή μας είναι απαιτητικός και η νίκη μπορεί να επιτευχθεί μόνο με αφοσίωση και πίστη. Ο στόχος μας είναι απλός αλλά ισχυρός, διατηρεί το χριστιανικό λευκό, τα ιδανικά του και τις παραδόσεις του. Είμαστε εδώ για να οδηγήσουμε τους αδελφούς και τις αδελφές μας ώστε να αποκαταστήσουν την τάξη σε αυτή την κοινωνία που κατέρρευσε».
Σύμφωνα με αυτούς τους κουκουλοφόρους ρατσιστές, που αυτοαποκαλούνται «εθνικιστές και υπερήφανοι που είναι Ιταλοί», σήμερα «γίνεται πολύς λόγος για μαύρη υπερηφάνεια, εβραϊκή υπερηφάνεια, ισπανική υπερηφάνεια, ακόμα και gay υπερηφάνεια», ενώ «υπάρχει μόνο ένα τμήμα της πλειοψηφίας του πληθυσμού που δεν ενθαρρύνεται να είναι υπερήφανο της γενεαλογίας του και των επιτευγμάτων των προγόνων του. Αυτή είναι η Λευκή Φυλή». Και συνεχίζουν έτσι με μια σειρά από ζητήματα σχετικά με τις αρχές της φυλετικής ανωτερότητας, που είναι και η βάση για νεοναζί πεποιθήσεις: «Για να είναι ψυχικά υγιές ένα άτομο, χρειάζεται μια σαφή ταυτότητα και επίγνωση της αξίας του. Για να διασφαλίσει ότι ολόκληρη η φυλή μας θα είναι ισχυρή αλλά και υγιής, όλοι οι λευκοί άνθρωποι πρέπει να αναπτύξουν το αίσθημα της φυλετικής ταυτότητας και της αξίας. Έτσι μόνο θα αποκτήσετε υπερηφάνεια στη φυλή σας».
Πώς θα πρέπει να διαδώσουν τις αρχές της ξενοφοβίας της KKK στην Ιταλία; Είναι αυτοί οι ίδιοι που το εξηγούν: «Λόγω του σχεδόν άγνωστου ιστορικού χαρακτήρα του συλλόγου μας, ο πρώτος μας στόχος είναι να μεταφέρουμε το αληθινό μήνυμά μας προς τους καλούς Ιταλούς πολίτες. Αυτό θα γίνει με τη διανομή φυλλαδίων σε χώρους και τοποθεσίες κατά το νόμιμο τρόπο, σύμφωνα με το ιταλικό δίκαιο και μέσω του web (φόρουμ, ιστοσελίδες, blog, e-mails)». Και, όσον αφορά αυτή την προπαγάνδα μέσω του διαδικτύου, το αμερικανικό τμήμα του κινήματος παρέχει εδώ και αρκετό καιρό στην υπηρεσία του YouTube, βίντεο με τις τελετές τους, συμπεριλαμβανομένου εκείνου στην οποία καίγεται ο σταυρός.
Σκληρές και κατευθυνόμενες επιθέσεις εξαπολύονται και εναντίον των ομοφυλοφίλων ως ηθικών αυτουργών της κοινωνικής κρίσης: «Η ομοφυλοφιλία είναι ανευθυνότητα χωρίς ντροπή. Και δεν πρέπει να αγνοήσουμε το γεγονός ότι από τότε που βγήκε από το ντουλάπι ξεκίνησε η κρίση της κοινωνίας. Οι ομοφυλόφιλοι επιβαρύνουν δραματικά το κόστος της υγειονομικής περίθαλψης. Αρνούνται ότι αποτελούν μέρος του προβλήματος ενώ εξακολουθούν να διαμαρτύρονται για άνιση μεταχείριση, αντί να αλλάξουν τη συμπεριφορά τους, να πληρώσουν δηλαδή για τις αμαρτίες τους».
Η άσπρη κουκούλα που φορούν χρησιμεύει στην «προστασία της εργασίας και της ήρεμης καθημερινής ζωής» των μελών της: «Εμείς δεν θέλουμε τα μέλη μας να πέφτουν θύματα παρενόχλησης, επίθεσης ή διακρίσεων», εξηγούν, μη κρύβοντας τον φόβο τους απέναντι σε ενώσεις της αριστεράς που θα μπορούσαν να τους δημιουργήσουν προβλήματα. Προσπαθούν να προβλέψουν τι θέλουν να απαγορεύσουν, και απαντούν με μια ερώτηση: «Λένε ότι οι Klansmen θα πρέπει να απομακρύνονται από τις θέσεις εργασίας τους, αυτές των στρατιωτικών, των αστυνομικών, των πυροσβεστών και όλων αυτών των υπηρεσιών ασφαλείας. Αν ένας Klansman Θα έπρεπε να απολυθεί από την εργασία του, επειδή η ΚΚΚ ιστορικά σκότωσε μερικούς μαύρους, τότε δε θα ήταν ίσως το ίδιο σωστό να απολυθεί κι ένας μαύρος εφόσον αυτοί έχουν μεγαλύτερη ικανότητα να αλληλοσκοτώνονται περισσότερο από αυτήν που θα μπορούσαν να έχουν οι Klansman;»
Και όπως ήταν φυσικό καταφθάνει η καταδίκη της Ιταλίδας υπουργού Μara Carfagna. Μια «επιχείρηση φάρσα που μπορεί να καταστεί επικίνδυνη», λέει η υπουργός των Ίσων Ευκαιριών: «Έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους που ενθαρρύνουν τους πολίτες μας να κάνουν διακρίσεις κατά των μαύρων, των ομοφυλοφίλων και ανθρώπων διαφορετικού θρησκευτικού προσανατολισμού από εμάς. Μέσω του Διαδικτύου απευθύνονται σε ένα ευρύτατο κοινό, συμπεριλαμβανομένων και των παιδιών».
Η Υπουργός ζητά την παρέμβαση των Αρμοδίων Υπηρεσιών. Για την υπόθεση έχει ειδοποιηθεί ο εισαγγελέας της Ρώμης. Η Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος τέθηκε σε επιφυλακή και από τις πρώτες πληροφορίες, όλες οι πίστες οδηγούν στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου θα μπορούσε να είναι ο διακομιστής της ιστοσελίδας.
Στόχοι της «μάχης» είναι οι μαύροι, οι μετανάστες, οι ομοφυλόφιλοι, οι Εβραίοι ...
Κου Κλουξ Κλαν στην Ιταλία, η τελευταία τρέλα ...
«Ας ξαναπάρουμε πίσω εκείνο που μας έχει αφαιρεθεί και ας δώσουμε στα παιδιά μας το μέλλον που τους αξίζει» ...
Η Υπουργός Mara Carfagna δηλώνει: «Μια επικίνδυνη φάρσα. Τέλος στα απολίτιστα μηνύματα του δικτύου» ...
Εξαπολύουν μια «έκκληση» στην Ιταλία στον οιονδήποτε θέλει να υπερασπιστεί «τη λευκή φυλή», επειδή «ο λευκός άνθρωπος δεν είναι ελεύθερος να ασκήσει την εξουσία του στα εδάφη και τα έθνη του». Η σκιά της Κου Κλουξ Κλαν (ΚΚΚ), η οποία, στην Αμερική, συγκεντρώνει ξενοφοβικούς και ρατσιστές κρυμμένους πίσω από την παραδοσιακή λευκή ή χρωματιστή κουκούλα, απλώνεται και στη γειτονική χώρα, όπου ιδρύθηκε ένα «Βασίλειο της Ιταλίας». Εμψυχωτές του, είναι η δράση των «United Northern and Southern Knights of the KKK» (το ακρωνύμιο είναι UNSK), το πιο σημαντικό αμερικανικό τμήμα της Κου Κλουξ Κλαν, με έδρα το Fraser, του Michigan. Μια «επικίνδυνη φάρσα», την προσδιορίζει η Υπουργός Ίσων Ευκαιριών Mara Carfagna, ειδικά εάν το ρατσιστικό μήνυμα έχει αναρτηθεί στο διαδίκτυο και μπορεί να καταστεί προσιτό στους νεότερους.
Ήδη το 2007, η KKK έκανε τα πρώτα της βήματα στην Ευρώπη, με το πρώτο «Επίσημο Βασίλειο». Μετά από μια σειρά διαφορών στο εσωτερικό του κινήματος, η οργάνωση διαλύθηκε. Τότε ήταν που τα μέλη, κυρίως Ιταλοί και Γερμανοί, στράφηκαν προς τους «United Northern and Southern Knights» (που δημιουργήθηκαν το 2005 με πρωτοβουλία ενός μέλους εγγεγραμμένου στους ΚΚΚ), ζητώντας να ενταχθούν στις κατευθυντήριες εντολές τους. «Μετά από μια σύντομη διαπραγμάτευση, σε ένα ιταλικό φόρουμ των νεοναζί που τους προσκαλεί για να τους τιμήσει, αποφασίστηκε να δημιουργηθεί μια παράλληλη ευρωπαϊκή και αδελφική «οικογένεια» σε αυτή την αμερικανική. Αυτή η διαδικασία επικυρώθηκε επίσημα και αναγνωρίσθηκε σε ολόκληρο τον κόσμο τον Αύγουστο του 2008».
Μέχρι σήμερα, εκτός από τις έδρες σε 29 πολιτείες των ΗΠΑ και το Iταλικό Bασίλειο, υπάρχει ένα γερμανικό, ένα στο Βέλγιο και ένα στο Ηνωμένο Βασίλειο. Παρ' όλα αυτά, προειδοποίησαν, «ελπίζουμε να διευρυνθούμε περαιτέρω τους επόμενους μήνες». Ο Ευρωπαϊκός συντονισμός έχει ανατεθεί σε αυτό που ονομάζεται γερμανικό «Ράιχ». Το κάθε «Bασίλειο» είναι αυτόνομο, αλλά ανταποκρίνεται στον ευρωπαϊκό συντονισμό, ο οποίος με τη σειρά του αναφέρεται στη μητρική εταιρεία στο Μίτσιγκαν. Το 2009, πραγματοποιήθηκαν δύο «Σύνοδοι Κορυφής» μεταξύ της ευρωπαϊκής και αμερικανικής ηγεσίας.
Η ηλεκτρονική διεύθυνση του ιταλικού τμήματος, ανακοινώνει «την έναρξη των εγγραφών» και απευθύνει έκκληση να προσχωρήσουν στο κίνημα: «Αν είσθε άνδρες ή γυναίκες λευκοί πατριώτες και αισθάνεστε ότι θέλετε να δεσμευτείτε για τη γενιά σας και τις μελλοντικές γενιές, εάν κουραστήκατε να βλέπετε τους απογόνους μας, τα δικαιώματά μας και το μέλλον μας να ποδοπατιούνται και να πετιούνται, αν θέλετε να σταματήσετε αυτό το μακελειό, θα χαρούμε να σας έχουμε μαζί μας και να σας ακούσουμε. Μπορείτε να συμμετάσχετε στον αγώνα και να σώσετε τα δικαιώματά σας ως λευκοί πολίτες και χριστιανοί. Ας επαναφέρουμε αυτό που μας έχει αφαιρεθεί και ας δώσουμε στα παιδιά μας το μέλλον που τους αξίζει».
Για την εγγραφή πρέπει να συμπληρωθεί ένα έντυπο, επισυνάπτοντας έγχρωμη φωτογραφία και ένα αντίγραφο ταυτότητας: η επίσημη αποδοχή θα έρθει μετά το πέρασμα μιας δοκιμαστικής περιόδου παρακολούθησης 12 μηνών. Κατά την εγγραφή, δίνεται στους εγγεγραμμένους το «βιβλίο της δοκιμαστικής περιόδου».
Η φιλοσοφία αντιγράφει πιστά αυτή των ρατσιστών «αδελφών» της Αμερικής: αγώνα και σύγκρουση με τους «μαύρους, τους μετανάστες, τους ομοφυλόφιλους», αλλά και τους «Εβραίους» για να δοθεί ζωή σε ένα κράτος «λευκό και χριστιανικό». Στους Εβραίους, για παράδειγμα, απαγορεύεται αυστηρά η εγγραφή στο κίνημα, επειδή οι «Klansmen» (όπως ονομάζονται τα μέλη), είναι «Μόνο Λευκοί Χριστιανοί». «Είμαστε πιστοί στις αρχές της Κου Κλουξ Κλαν, που ιδρύθηκε το 1865», λένε στο ιταλικό τμήμα των blogs τους, και μιλούν για μια «Ιερή Αποστολή». Μια αποστολή μπορεί να συνοψιστεί ως εξής: «Ο αγώνας για τη φυλή μας είναι απαιτητικός και η νίκη μπορεί να επιτευχθεί μόνο με αφοσίωση και πίστη. Ο στόχος μας είναι απλός αλλά ισχυρός, διατηρεί το χριστιανικό λευκό, τα ιδανικά του και τις παραδόσεις του. Είμαστε εδώ για να οδηγήσουμε τους αδελφούς και τις αδελφές μας ώστε να αποκαταστήσουν την τάξη σε αυτή την κοινωνία που κατέρρευσε».
Σύμφωνα με αυτούς τους κουκουλοφόρους ρατσιστές, που αυτοαποκαλούνται «εθνικιστές και υπερήφανοι που είναι Ιταλοί», σήμερα «γίνεται πολύς λόγος για μαύρη υπερηφάνεια, εβραϊκή υπερηφάνεια, ισπανική υπερηφάνεια, ακόμα και gay υπερηφάνεια», ενώ «υπάρχει μόνο ένα τμήμα της πλειοψηφίας του πληθυσμού που δεν ενθαρρύνεται να είναι υπερήφανο της γενεαλογίας του και των επιτευγμάτων των προγόνων του. Αυτή είναι η Λευκή Φυλή». Και συνεχίζουν έτσι με μια σειρά από ζητήματα σχετικά με τις αρχές της φυλετικής ανωτερότητας, που είναι και η βάση για νεοναζί πεποιθήσεις: «Για να είναι ψυχικά υγιές ένα άτομο, χρειάζεται μια σαφή ταυτότητα και επίγνωση της αξίας του. Για να διασφαλίσει ότι ολόκληρη η φυλή μας θα είναι ισχυρή αλλά και υγιής, όλοι οι λευκοί άνθρωποι πρέπει να αναπτύξουν το αίσθημα της φυλετικής ταυτότητας και της αξίας. Έτσι μόνο θα αποκτήσετε υπερηφάνεια στη φυλή σας».
Πώς θα πρέπει να διαδώσουν τις αρχές της ξενοφοβίας της KKK στην Ιταλία; Είναι αυτοί οι ίδιοι που το εξηγούν: «Λόγω του σχεδόν άγνωστου ιστορικού χαρακτήρα του συλλόγου μας, ο πρώτος μας στόχος είναι να μεταφέρουμε το αληθινό μήνυμά μας προς τους καλούς Ιταλούς πολίτες. Αυτό θα γίνει με τη διανομή φυλλαδίων σε χώρους και τοποθεσίες κατά το νόμιμο τρόπο, σύμφωνα με το ιταλικό δίκαιο και μέσω του web (φόρουμ, ιστοσελίδες, blog, e-mails)». Και, όσον αφορά αυτή την προπαγάνδα μέσω του διαδικτύου, το αμερικανικό τμήμα του κινήματος παρέχει εδώ και αρκετό καιρό στην υπηρεσία του YouTube, βίντεο με τις τελετές τους, συμπεριλαμβανομένου εκείνου στην οποία καίγεται ο σταυρός.
Σκληρές και κατευθυνόμενες επιθέσεις εξαπολύονται και εναντίον των ομοφυλοφίλων ως ηθικών αυτουργών της κοινωνικής κρίσης: «Η ομοφυλοφιλία είναι ανευθυνότητα χωρίς ντροπή. Και δεν πρέπει να αγνοήσουμε το γεγονός ότι από τότε που βγήκε από το ντουλάπι ξεκίνησε η κρίση της κοινωνίας. Οι ομοφυλόφιλοι επιβαρύνουν δραματικά το κόστος της υγειονομικής περίθαλψης. Αρνούνται ότι αποτελούν μέρος του προβλήματος ενώ εξακολουθούν να διαμαρτύρονται για άνιση μεταχείριση, αντί να αλλάξουν τη συμπεριφορά τους, να πληρώσουν δηλαδή για τις αμαρτίες τους».
Η άσπρη κουκούλα που φορούν χρησιμεύει στην «προστασία της εργασίας και της ήρεμης καθημερινής ζωής» των μελών της: «Εμείς δεν θέλουμε τα μέλη μας να πέφτουν θύματα παρενόχλησης, επίθεσης ή διακρίσεων», εξηγούν, μη κρύβοντας τον φόβο τους απέναντι σε ενώσεις της αριστεράς που θα μπορούσαν να τους δημιουργήσουν προβλήματα. Προσπαθούν να προβλέψουν τι θέλουν να απαγορεύσουν, και απαντούν με μια ερώτηση: «Λένε ότι οι Klansmen θα πρέπει να απομακρύνονται από τις θέσεις εργασίας τους, αυτές των στρατιωτικών, των αστυνομικών, των πυροσβεστών και όλων αυτών των υπηρεσιών ασφαλείας. Αν ένας Klansman Θα έπρεπε να απολυθεί από την εργασία του, επειδή η ΚΚΚ ιστορικά σκότωσε μερικούς μαύρους, τότε δε θα ήταν ίσως το ίδιο σωστό να απολυθεί κι ένας μαύρος εφόσον αυτοί έχουν μεγαλύτερη ικανότητα να αλληλοσκοτώνονται περισσότερο από αυτήν που θα μπορούσαν να έχουν οι Klansman;»
Και όπως ήταν φυσικό καταφθάνει η καταδίκη της Ιταλίδας υπουργού Μara Carfagna. Μια «επιχείρηση φάρσα που μπορεί να καταστεί επικίνδυνη», λέει η υπουργός των Ίσων Ευκαιριών: «Έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους που ενθαρρύνουν τους πολίτες μας να κάνουν διακρίσεις κατά των μαύρων, των ομοφυλοφίλων και ανθρώπων διαφορετικού θρησκευτικού προσανατολισμού από εμάς. Μέσω του Διαδικτύου απευθύνονται σε ένα ευρύτατο κοινό, συμπεριλαμβανομένων και των παιδιών».
Η Υπουργός ζητά την παρέμβαση των Αρμοδίων Υπηρεσιών. Για την υπόθεση έχει ειδοποιηθεί ο εισαγγελέας της Ρώμης. Η Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος τέθηκε σε επιφυλακή και από τις πρώτες πληροφορίες, όλες οι πίστες οδηγούν στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου θα μπορούσε να είναι ο διακομιστής της ιστοσελίδας.
Παρασκευή 18 Δεκεμβρίου 2009
Ποιος ντρέπεται για τη Μαφία …
Ο Ιταλός Υπουργός Δικαιοσύνης Angelino Alfano, εγκαινιάζοντας ένα συνέδριο που πραγματοποιήθηκε στο Racalmuto για τα είκοσι χρόνια από το θάνατο του Leonardo Sciascia(1), δήλωσε ότι νοιώθει την απουσία ενός πνευματικού αντιμαφιόζου όπως αυτής του Sciascia ...
«...Τη νοιώθω πολύ, είπε, και όπως ο Sciascia ήταν πραγματικά κατά της μαφίας και αντικομφορμιστής δε θα τολμούσα να υποθέσω τι θα σκεφτόταν και τι θα έλεγε αν ήταν ζωντανός ...»
Όμως το μόνο που μένει είναι να αποφασισθεί τι σκεφτόμαστε και τι λέμε εμείς, που είμαστε ζωντανοί, απαντάμε εμείς στον υπουργό ... Και ειδικά γι αυτούς που βεβηλώνουν την ιταλική υπηκοότητα και το κοινό αίσθημα ...
Εμείς που δεν ακολουθήσαμε στην καθημερινότητά του το χρονικό της Μαφίας, δυσκολευόμαστε - δυσκολεύονται ακόμα και οι ειδικοί - για να βρουν άκρη σε γεγονότα που διαρκούν αρκετά χρόνια, ασχολούνται πολλά δικαστήρια και συμπληρώνουν δεκάδες χιλιάδες σελίδες καταθέσεων και έρευνας ...
Αλλά αυτοί που έχουν την ηλικία, θυμούνται την τρομερή ακολουθία της δολοφονίας των Falcone(2) και Borsellino(3) αλλά και των ανθρώπων της συνοδείας τους, ένα χτύπημα στην καρδιά του κράτους που μπορεί ίσως να συγκριθεί, μόνο με το θάνατο του Aldo Moro(4) ...
Ο χρόνος έχει περάσει, πολλά πράγματα έχουν αλλάξει ... η συγκίνηση έχει πλέον γλιστρήσει στο βάθος της καρδιάς και ο σκεπτικισμός της ανάρρωσης έχει αναλάβει τα δικαιώματά του ...
Αλλά η μνήμη αυτών των ημερών θα πρέπει να είναι πάντα έτοιμη να επανέλθει ...
Πριν από λίγες ημέρες, σε μια συνέντευξη ο Carlo Ginzburg(5) είπε ότι αισθάνεται ιταλός όταν συνειδητοποιήσει ότι ντρέπεται ...
Σε άλλες χώρες μπορούν να σοκάρονται και να αγανακτούν ...όμως μόνο εσωτερικά κάποιος αισθάνεται βαθιά ντροπή για τα λόγια και τις χειρονομίες των άλλων ...
Υπήρξε εποχή κατά την οποία η γραμμή του Κράτους ήταν, «ας σκοτωθούν μεταξύ τους», όμως σκότωναν εν αφθονία και εκτός αυτών, και ανάμεσά τους είχε φιλοξενηθεί μέρος της πολιτικής και του Κράτους ...
Η πτώση της Cosa Nostra των σφαγών, όπως και της πολιτικής τρομοκρατίας, επήλθε με την κατάρρευση των ανθρώπων που η ιδιοσυγκρασία τους δεν άξιζε ούτε μια παλιά δραχμή: έτσι, όσο λιγότερο άξιζε τόσο περισσότερο αιματηρή παρουσιαζόταν ...
Το να κυβερνήσεις με αυτές τις συνθήκες είναι ένα τεράστιο κατόρθωμα ...και αυτό γιατί δεν κυβερνάς για να παρατείνεις τη στιγμή της καθίζησής σου ...αυτό το τελευταίο μπορεί να το εγγυηθεί μόνο η απόλυτη μοναρχία ...με την προϋπόθεση βέβαια, ότι οι υπήκοοι δεν θα ερωτευθούν ενός έτους ή μιας επετείου του ...
(1): Racalmuto, 8 Ιανουαρίου 1921 - Palermo 20 Νοεμβρίου 1989 - Ιταλός συγγραφέας και πολιτικός
(2): Giovanni Falcone, Palermo 18 Μαΐου 1939 - Palermo 23 Μαΐου 1992 - Ιταλός δικαστής, θύμα μαφίας και ήρωας
(3): Paolo Emanuele Borsellino, Palermo 19 Ιανουαρίου 1940 - Palermo 19 Ιουλίου 1992 - Ιταλός δικαστής και θύμα μαφίας
(4): Aldo Moro, Maglie 23 Σεπτέμβριος 1916 - Roma 9 Μαΐου 1978 - Ιταλός πολιτικός, πρόεδρος του Χριστιανοδημοκρατικού κόμματος, πέντε φορές πρωθυπουργός, δολοφονήθηκε από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες
(5): Carlo Ginzburg, Torino 1939, Ιταλός συγγραφέας και ιστορικός
«...Τη νοιώθω πολύ, είπε, και όπως ο Sciascia ήταν πραγματικά κατά της μαφίας και αντικομφορμιστής δε θα τολμούσα να υποθέσω τι θα σκεφτόταν και τι θα έλεγε αν ήταν ζωντανός ...»
Όμως το μόνο που μένει είναι να αποφασισθεί τι σκεφτόμαστε και τι λέμε εμείς, που είμαστε ζωντανοί, απαντάμε εμείς στον υπουργό ... Και ειδικά γι αυτούς που βεβηλώνουν την ιταλική υπηκοότητα και το κοινό αίσθημα ...
Εμείς που δεν ακολουθήσαμε στην καθημερινότητά του το χρονικό της Μαφίας, δυσκολευόμαστε - δυσκολεύονται ακόμα και οι ειδικοί - για να βρουν άκρη σε γεγονότα που διαρκούν αρκετά χρόνια, ασχολούνται πολλά δικαστήρια και συμπληρώνουν δεκάδες χιλιάδες σελίδες καταθέσεων και έρευνας ...
Αλλά αυτοί που έχουν την ηλικία, θυμούνται την τρομερή ακολουθία της δολοφονίας των Falcone(2) και Borsellino(3) αλλά και των ανθρώπων της συνοδείας τους, ένα χτύπημα στην καρδιά του κράτους που μπορεί ίσως να συγκριθεί, μόνο με το θάνατο του Aldo Moro(4) ...
Ο χρόνος έχει περάσει, πολλά πράγματα έχουν αλλάξει ... η συγκίνηση έχει πλέον γλιστρήσει στο βάθος της καρδιάς και ο σκεπτικισμός της ανάρρωσης έχει αναλάβει τα δικαιώματά του ...
Αλλά η μνήμη αυτών των ημερών θα πρέπει να είναι πάντα έτοιμη να επανέλθει ...
Πριν από λίγες ημέρες, σε μια συνέντευξη ο Carlo Ginzburg(5) είπε ότι αισθάνεται ιταλός όταν συνειδητοποιήσει ότι ντρέπεται ...
Σε άλλες χώρες μπορούν να σοκάρονται και να αγανακτούν ...όμως μόνο εσωτερικά κάποιος αισθάνεται βαθιά ντροπή για τα λόγια και τις χειρονομίες των άλλων ...
Υπήρξε εποχή κατά την οποία η γραμμή του Κράτους ήταν, «ας σκοτωθούν μεταξύ τους», όμως σκότωναν εν αφθονία και εκτός αυτών, και ανάμεσά τους είχε φιλοξενηθεί μέρος της πολιτικής και του Κράτους ...
Η πτώση της Cosa Nostra των σφαγών, όπως και της πολιτικής τρομοκρατίας, επήλθε με την κατάρρευση των ανθρώπων που η ιδιοσυγκρασία τους δεν άξιζε ούτε μια παλιά δραχμή: έτσι, όσο λιγότερο άξιζε τόσο περισσότερο αιματηρή παρουσιαζόταν ...
Το να κυβερνήσεις με αυτές τις συνθήκες είναι ένα τεράστιο κατόρθωμα ...και αυτό γιατί δεν κυβερνάς για να παρατείνεις τη στιγμή της καθίζησής σου ...αυτό το τελευταίο μπορεί να το εγγυηθεί μόνο η απόλυτη μοναρχία ...με την προϋπόθεση βέβαια, ότι οι υπήκοοι δεν θα ερωτευθούν ενός έτους ή μιας επετείου του ...
(1): Racalmuto, 8 Ιανουαρίου 1921 - Palermo 20 Νοεμβρίου 1989 - Ιταλός συγγραφέας και πολιτικός
(2): Giovanni Falcone, Palermo 18 Μαΐου 1939 - Palermo 23 Μαΐου 1992 - Ιταλός δικαστής, θύμα μαφίας και ήρωας
(3): Paolo Emanuele Borsellino, Palermo 19 Ιανουαρίου 1940 - Palermo 19 Ιουλίου 1992 - Ιταλός δικαστής και θύμα μαφίας
(4): Aldo Moro, Maglie 23 Σεπτέμβριος 1916 - Roma 9 Μαΐου 1978 - Ιταλός πολιτικός, πρόεδρος του Χριστιανοδημοκρατικού κόμματος, πέντε φορές πρωθυπουργός, δολοφονήθηκε από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες
(5): Carlo Ginzburg, Torino 1939, Ιταλός συγγραφέας και ιστορικός
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)